Zahra is vandaag vervangend stelplaatsverantwoordelijke en is al 10 jaar in dienst bij Keolis in Maaseik, ondanks haar jonge leeftijd. “Ik groeide op als een dochter van een vrachtwagenchauffeur. Ik mocht altijd mee met mijn vader op de baan en vond zo’n groot voertuig altijd heel interessant. In het begin van mijn carrière werkte ik even bij een fabriek, maar dat was mijn ding niet. Nadien ben ik gegaan voor mijn rijbewijs D, omdat ik graag op de baan wilde zijn, maar toch meer sociaal contact wilde dan mijn vader als truckchauffeur. Daarom koos ik bewust voor de bus.”
De jonge dertiger startte met een parttimefunctie, maar heeft intussen een voltijds contract als lijnbuschauffeur. “Het is al 10 jaar geleden dat ik hier aankwam bij Keolis. Ik ben hier binnengewandeld als de stoere madam met de piercings, maar dat beeld is intussen bijgesteld”, lacht Zahra. “Ik ben twee handen op één buik met Dis, onze stelplaatsverantwoordelijke. Sinds anderhalf jaar ben ik vervangend stelplaatsverantwoordelijke en ik doe regelmatig plantondiensten. Zo zorg ik ervoor dat onze mensen op tijd kunnen vertrekken en dat de voertuigen in orde zijn. Er is veel afwisseling, maar het rijden zelf vind ik nog het leukst. Ik zit hier echt op mijn plek en ik doe het graag.”
Goede omkadering als chauffeur
Ook Bart heeft als chauffeur al heel wat ervaring. Hij is opgegroeid met de Lijnbus, want zijn vader was vroeger stelplaatscontroleur bij De Lijn. “Hoe groter de voertuigen, hoe beter,” zegt Bart lachend. “Dankzij een jobdag van Keolis in Genk ben ik nu ongeveer 3 jaar in dienst als lijnchauffeur in Maaseik. Aan het begin van mijn carrière ben ik ook al 9 jaar buschauffeur geweest, daarna ook vrachtwagenchauffeur, en de laatste jaren terug buschauffeur. Vervoer is echt een passie.”
Bart vindt de variatie tof. “Alles van de job vind ik fijn”, legt hij uit. “Het rijden en op de baan zijn, de collega’s, de uitdaging, de onregelmatige uren. Iedere dag is anders, ook al rij je dezelfde lijnen.”
Al kan de job van buschauffeur ook uitdagend zijn. “Sinds corona zijn mensen gehaaster en minder vriendelijk geworden,” betreurt Zahra. “Als buschauffeur is het dus belangrijk om steeds professioneel te blijven. Tegelijk maak je ook heel grappige momenten mee. Vaak krijg ik als buschauffeur rare blikken van autobestuurders en zie ik hen denken: “wat doet dat kleine meisje achter het stuur van de grote bus?”. Dan moet ik steeds opnieuw lachen, omdat hun gezicht boekdelen spreekt.”
Bart: “Klopt, je maakt altijd wel iets mee,” lacht Bart. “Ook al kan de functie uitdagend zijn, krijg je als beginnend buschauffeur veel opleidingen en een goede omkadering bij Keolis. Je krijgt uitleg over de bussen en hoe die werken, uiteraard ook lijnverkenningen. Je weet voor welke informatie je bij wie moet zijn, en er zijn mentors die je opvolgen en helpen wanneer dat nodig is.”
Positieve werksfeer
De sfeer onder de collega’s zit goed, ze kunnen duidelijk allen op elkaar rekenen. Die openheid en positieve werksfeer zorgen er ook voor dat Zahra en Bart zonder drempels kunnen praten over hun homoseksualiteit, een thema waar niet overal openlijk kan over gepraat worden.
“Ik ben al 24 jaar samen met mijn man en we zijn 16 jaar getrouwd,” vertelt Bart. “Ik ben heel open over mijn geaardheid: ik vertel alles en iedereen mag mij alles vragen.”
Al is dat niet altijd zo geweest. “Toen ik 22 jaar was, kwam mijn moeder naar me toe. Ik voelde dat ze een serieuze vraag ging stellen, ik kreeg het koud en warm tegelijk. Ze vroeg me of ik op jongens viel. Toen ik positief antwoorde, huilde mijn moeder even en zei ze: “Als het zo is, dan is het zo”. Mijn vader heb ik het pas 2 jaar nadien verteld omdat hij heel ouderwets is. Nadat ik het hem na lang twijfelen verteld heb, reageerde ook hij wel begripvol. Sindsdien kom ik openlijk uit voor mijn homoseksualiteit. Sommige vrienden en familieleden voelden dat al aan, maar toch was het niet evident,” zegt Bart.
Chauffeur getrouwd met passagier
Dat je als buschauffeur mensen met elkaar verbindt, staat vast. Bart leerde zijn man kennen op de bus. “Ik was toen al buschauffeur. Een jongen stapte op regelmatige tijdstippen als passagier op de bus. “Dat is een knappe jongen,” dacht ik toen. Toen was ik heel verlegen en durfde hem niet aan te spreken. Op een bepaald moment schreef die jongen zelf zijn telefoonnummer op een papiertje en gaf die mee aan een collega om aan mij te bezorgen. We zijn beginnen daten en zijn tot op vandaag gelukkig getrouwd,” lacht Bart.
“Ik was 16 jaar toen ik ontdekte dat ik op meisjes viel,” zegt Zahra. “Alle puzzelstukjes vielen in elkaar. In de kleuterklas al kuste ik meisjes op de mond, maar dacht toen dat dat vriendschappelijk was. Sommige vrouwelijke leerkrachten vond ik knap als tiener. Ik kleedde me mannelijk en droeg altijd een pet. Toen een vriendin tegen mij zei: “je bent lesbienne”, werd ik heel boos omdat ik dat toen nog niet doorhad. Uiteindelijk was het wel waar en kwam ik er openlijk voor uit.”
Un jeune homme montait régulièrement dans le bus en tant que passager. Je le trouvais bel homme. J’étais très timide à l’époque et je n’osais pas lui parler. Un jour, ce jeune homme a lui-même écrit son numéro de téléphone sur un bout de papier et l’a remis à un collègue pour qu’il me le transmette. Nous avons commencé à sortir ensemble et maintenant, nous sommes mariés et heureux !
Gelukkig getrouwd
Zahra is bijna een jaar getrouwd. Ze leerde haar partner kennen via een datingapp kennen in de coronaperiode. “Ik ben drie jaar geleden van Maaseik verhuisd naar Nederland, in Maasbracht. We overwegen om in de verre toekomst terug te verhuizen naar Maaseik, waar ik vandaan kom,” zegt ze.
Bart: “Mijn man is heel gelukkig met mij, en ik met hem. We hebben geen kinderen, dat vinden we een beetje jammer. De wetgeving voor het krijgen van kinderen als homokoppel, alsook voor adoptie en pleegouderschap is heel complex. Mensen reageren nog steeds raar als twee mannen een kind hebben, zeker als je op latere leeftijd ouder wordt.”
“Ik weet nog niet zeker of ik kinderen wil,” zegt Zahra. “Maar mijn vrouw en ik zijn nog jong, we hebben nog tijd om dit te bekijken.”
Of de Internationale Dag tegen Holebi- en Transfobie (IDAHOT) iets voor hen betekent? Ja en nee. “Ik vind het wel mooi dat het er is, ook al kende ik het niet,” bekent Zahra. “Ik ben gelukkig zoals ik ben,” legt Bart uit. “Dat zo’n dag bestaat, vind ik wel fijn. Al vind ik een evenement zoals de Gay Pride soms te extreem, sommigen gaan er te ver in. Daar zul je mij niet tegenkomen.”
“Eigenlijk is nog het belangrijkste dat de collega’s altijd en overal voor je klaarstaan,” zegt Zahra. “Ook als er iets is op privévlak. Iedereen mag zijn zoals hij of zij is, elke persoon wordt in zijn eigenwaarde gelaten.”
“Je wordt hier inderdaad aanvaard zoals je bent hier,” concludeert Bart.
Lees meer over Keolis.
Wat er zoal gebeurt bij Keolis ontdek je hier.
