Carine moest, toen ze jong was, grotendeels haar kinderen zelf opvoeden. Ze stond er als huismoeder alleen voor na een echtscheiding en kwam niet in aanmerking voor een werkloosheidsuitkering. Omdat er brood op de plank moest komen, besloot ze om vrachtwagenchauffeur te worden in haar thuisstad Gent. ““Als kind ging ik heel graag naar de kermis om in de botsauto’s te rijden. Ik zei toen altijd: “als ik groot ben, ga ik in het buitenland rondrijden als vrachtwagenchauffeur”.
De job van camionchauffeur deed ze heel graag omdat het haar vrijheid gaf, maar na twee jaar moest ze noodgedwongen stoppen omwille van gezondheidsproblemen. “Ik ben klein van postuur, waardoor mijn houding in het oude voertuig niet goed was en zware rugklachten kreeg,” vertelt Carine.
Verscheidene jobs
Vlak erna solliciteerde ze als buschauffeur bij De Lijn. “Daar werd ik toen afgekeurd omdat ik te klein was. Toch wilde ik een job in de transportsector, dus startte ik met patiëntenvervoer. Ook dat heb ik maar twee jaar volgehouden met mijn rug, het heffen van patiënten was te zwaar.”
Na heel wat afwisseling in functies en sectoren, van de horeca en zelfstandige tot zelfs fitnesscoach, sukkelde de moeder van Carine steeds meer met haar gezondheid. “Mijn mama had de diagnose van Alzheimer onterecht gekregen, waardoor de hulp helaas niet aangepast was aan haar noden. Ze verbleef een tijdje in een woonzorgcentrum, maar had het erg moeilijk om alleen te zijn. Ik ging er elke dag langs tot wanneer ze sliep, omdat ze zo angstig was.” In 2013 zette Carine de stap om haar moeder in huis te nemen en zelf voor haar te zorgen.
Die beslissing had een grote impact op haar leven: “Bijna 10 jaar lang heb ik mijn leven op pauze gezet om voor mama te zorgen. Ik ben enorm dankbaar dat ik dit heb kunnen doen. Ondanks de moeilijke en triestige momenten, heb ik ook veel mooie momenten met haar gedeeld. Achteraf gezien gaf mijn moeder me kracht. In 2022 is ze uiteindelijk overleden.”
Opleiding rijbewijs D
Na een moeilijke en lange rouwperiode, vond ze de moed en energie om toch opnieuw te zoeken naar een job in de vervoerssector. Carine: “Achter het stuur zitten is voor mij pure vrijheid. Ik ben heel graag op de baan en ben graag baas in mijn eigen voertuig. De naam “Keolis” is altijd blijven plakken bij mij. Toen mijn mama nog leefde, gingen we vaak naar Zeebrugge. Daar zagen we heel vaak Keolis-bussen passeren. Toen al leek me de job van schoolbuschauffeur heel tof.”
Nadat ze in Jabbeke strandde, merkte ze ook daar het typische lichtblauwe logo van Keolis op in het straatbeeld. “Uit nieuwsgierigheid ben ik mijn fiets gekropen en ben ik op zoek gegaan naar de stelplaats. Die kwam ik tegen op enkele minuten fietsen van mij. Ik zag aan het hek een spandoek hangen met “chauffeurs gezocht”, dus heb recruiter Marianne gecontacteerd en gesolliciteerd voor de rijschool.”
In het begin heeft ze erg lang getwijfeld of ze haar draai wel zou vinden. “Ik moest na 10 jaar isolement opnieuw leren in de maatschappij te komen. Ik had geen netwerk meer en de maatschappij was enorm veranderd: mensen zijn tegenwoordig zo gehaast en er is minder respect tegenover mekaar dan vroeger”. Uiteindelijk schreef ze zich toch in bij de Keolis Drivers Academy, de rijschool en het opleidingscentrum van Keolis.
De zelfstudie van het theoretische gedeelte heeft ze vlotjes op drie maanden tijd afgerond. Haar eerste indruk? “Het is fantastisch om zo hoog te zitten en zo’n leuk uitzicht te hebben! Al was het even wennen voor mij, want een vrachtwagen heeft geen vooropbouw, autocars en grote bussen hebben dat wel. Rijden met de opleidingsbus ging over het algemeen erg goed, maar de bochten nemen en je ruimte opeisen op de rijbaan was wel een uitdaging.”
Fiere schoolbuschauffeur
In oktober 2025 is Carine officieel schoolbuschauffeur geworden bij Keolis in Jabbeke. Ze verzorgt dagelijks het schoolvervoer voor basisschool de Zandkorrel in Ichtegem. “De kinderen zijn echt heel vriendelijk. Ondanks dat ik ze nog maar een half jaar ken, begin ik al een band op te bouwen met hen. Er is een jongetje dat altijd “Bedankt Carine” zegt na een rit en een meisje dat altijd zwaait naar mij. In de kerstperiode heb ik speciaal mijn bus versierd en voor iedereen een cadeautje gekocht, uit dankbaarheid. De reacties waren hartverwarmend.”
Niet alleen van het sociaal contact krijgt ze energie; ook van het rijden zelf. “En vooral het respecteren van de andere weggebruikers en hoffelijk zijn. De kleine gelukjes wanneer collega’s naar mij zwaaien en andere weggebruikers hun hand omhoogsteken om me te bedanken, die kunnen mijn dag maken. Met de bus rijden is niet alleen werk voor mij, maar vooral ook mijn hobby.”
Karakter
Dat ze als zestiger haar busrijbewijs behaald heeft, is mede dankzij haar sterke karakter en doorzettingsvermogen. “Ik ben heel fier dat dit gelukt is van de eerste keer. En ik ben ontzettend dankbaar dat ik deze kans heb gekregen van Keolis. Want ik heb het rijbewijs gratis behaald, niet iedereen kan zomaar enkele duizenden euro’s ophoesten. Keolis is een goede werkgever.”
Carine beveelt de job van buschauffeur aan. “Mensen die het einde van hun loopbaan naderen of mensen die voor een periode werkloos zijn geweest, kunnen perfect met de bus rijden. Op jongere leeftijd ben je misschien wel wat flexibeler en lukt het studeren wat makkelijker, maar ook mensen tussen de 50 en 65 jaar kunnen zonder problemen het rijbewijs behalen en passagiers vervoeren. Ik zou het iedereen aanraden,” concludeert Carine.
Interesse om ook je rijbewijs D te behalen, ongeacht je leeftijd?
>> Meer informatie vind je op onze website
Lees meer over Keolis.
Wat er zoal gebeurt bij Keolis ontdek je hier.
