“Ze was nog niet opgestapt of ik was al helemaal onder de indruk”: buschauffeur Alain (63) leert de liefde van zijn leven op de bus kennen

Alain is 63 lentes jong en rijdt sinds 2018 als schoolbuschauffeur voor Keolis. Zijn professionele carrière startte al op zijn 17 jaar, toen hij zich aanmeldde voor een vrijwillige legerdienst. In totaal werkte hij 26 jaar voor Defensie, waarbij hij ook zijn rijbewijzen C en D behaalde om met zware voertuigen te mogen rijden. Nadien was hij jaren actief in de transport- en logistieke sector en werkte hij ook nog als magazijnier. Uiteindelijk koos hij ervoor om (school)buschauffeur te worden. “In mijn eerste jaren bij het leger verzorgde ik schoolvervoer en dat beviel me goed. Het was voor mij een logische terugkeer om terug achter het stuur van een schoolbus te kruipen. Tijdens mijn proefperiode bij Keolis voelde ik me meteen op mijn plek, hier wilde ik blijven werken.”

Hoewel Alain de laatste jaren van zijn professionele carrière is ingegaan, heeft hij als buschauffeur de meest indrukwekkende wendingen meegemaakt. “Ik voel me echt goed bij Keolis,” vertelt hij. “Niet alleen omdat ik de job erg graag doe, maar ook omdat ik de liefde van mijn leven heb leren kennen. Ik kijk elke dag opnieuw uit naar een nieuwe werkdag.”

Schoolbuschauffeur en busbegeleider

Alain is actief als schoolbuschauffeur voor een secundaire school in Marche-en-Famenne. Hij vervoert elke dag schoolkinderen in het buitengewoon onderwijs van thuis naar school en terug. Elke schoolbus heeft niet alleen een chauffeur, maar krijgt ook een busbegeleider toegewezen, die tewerkgesteld wordt via de school in kwestie. 

“Je moet wat geluk hebben met de begeleider,” legt Alain uit. “Zo klikte het niet echt tussen mij en de busbegeleider van het eerste schooljaar. In het tweede jaar werd er een nieuwe begeleider toegewezen aan mijn traject: Véronique. Ze was nog niet eens in de bus gestapt of ik was al helemaal onder de indruk,” lacht Alain.

Vanaf de eerste dag liep alles - op professioneel vlak - op wieltjes. Véronique en Alain hebben dezelfde manier van werken en communiceren. Ondanks dat Alain erg onder de indruk was van Véronique, heeft het toch nog vier jaar vooraleer het duo een koppel werd. Maar alles veranderde op Valentijn in het jaar 2023.

Valentijnsdag, een nieuw begin

Op de dag van de liefde, exact 3 jaar geleden, gaf Alain Véronique een zeer grote roos. "Ik liet haar duidelijk verstaan dat ik gevoelens had voor haar,” zegt Alain. “Véronique was in eerste instantie verbaasd. Op dat moment was ze getrouwd met een andere man, ook al ging het niet goed met haar relatie.”

Hoewel de impact niet meteen zichtbaar was, zou vanaf die dag alles veranderen. "Enkele weken na Valentijn was Alain in totaal vier maanden afwezig omwille van gezondheidsproblemen. Toen pas besefte ik hoe hard ik hem miste,” vertelt Véronique.

In september 2023 startten Alain en Véronique opnieuw met busritten voor de school. “Het was een heel fijn weerzien,” zegt Alain. “Anderhalve maand later, op 12 oktober 2023, om 8.20 uur om precies te zijn, zei ik opnieuw tegen Véronique dat ik haar graag zag.” In tegenstelling tot een half jaar voordien, kwam er meteen een positief antwoord. “We hebben elkaar voor het eerst gekust om 15.00 uur diezelfde dag. Nadien ging alles erg snel: tegen het einde van dat jaar zijn we al gaan samenwonen. Sindsdien zijn we 24/7 samen, we zijn onafscheidelijk," glimlacht Alain.

Véronique voegt eraan toe: "Ons verhaal is gestart met een toevallige ontmoeting op de schoolbus. Het heeft vier jaar de tijd gehad om zich te ontwikkelen en gaat nu door tot het einde van de levensrit. We vullen elkaar ongelooflijk goed aan, zowel thuis als op het werk. Alain kookt en rijdt met de bus, ik zorg voor het huishouden thuis. We houden allebei van de natuur en frisse lucht. Compromissen smeden is niet nodig," aldus Véronique.

Schoolbus versieren

De schoolbus is voor Alain en Véronique niet alleen een plek van liefde en ontmoeting, maar het is ook een veilige haven voor de schoolkinderen. Voor elke gelegenheid, zoals carnaval, Kerstmis tot zelfs – je raadt het nooit – Valentijn, wordt de bus tot in de puntjes versierd. Ook wanneer er niets te vieren valt, is de schoolbus altijd versierd met zelfgemaakte tekeningen, maskers en creatieve werkjes van de kinderen. “Onze kinderen zijn fier als hun werkjes ophangen, het is een vertrouwde omgeving voor hen. Het maakt de rit rustiger, met een zachte overgang tussen school en thuis,” legt Alain uit.

Dat is nodig, want de meeste leerlingen hebben een vorm van autisme of een specifieke gedragsproblematiek. “We praten veel met de kinderen,” zegt Véronique. “Soms ben ik echt wel een psycholoog voor hen, ze vertrouwen ons hun zorgen toe. Dat schept een ongelooflijk sterke band.”

Pensioen? Niet voor meteen

Alain zit, omwille van zijn lange carrière bij het leger, bijna aan zijn pensioengerechtigde leeftijd. Wanneer hij hierover praat, botst hij op weerstand van de ouders van de kinderen. “Ze zeggen dat ik niet mag stoppen,” lacht Alain. “Véronique en ik maken de kinderen rustig, ze zijn erg dankbaar. We krijgen elk jaar allerlei cadeaus en attenties, zelfs aangepaste chocolade voor mijn diabetes. Dat raakt me erg diep. Daarom heb ik beslist om te blijven rijden tot minstens 2028.”

Hoewel de carrière van Alain en Véronique ooit zal stoppen, is hun liefde voor eeuwig en altijd. Letterlijk. Ze delen een primeur met ons. “We hebben beslist om te trouwen met elkaar,” zeggen de tortelduifjes fier.